nisyankar cümleler

masaüstümde sürekli olarak yığınla belge, bilgi, doküman oluyor. bunlar 2-3 aylık süre zarfları içerisinde yedekleniyor. ve yeni işletim sistemi kuruluyor. herşeyin yerini biliyorum. ama dışardan bakıldığında o kadar karman çorman ki.

masam da böyle. birisinin müdahelesi olduysa ve masam toplandıysa bir sürü önemli not birbirine girdiğinden hiçbirşeyi bulamıyorum. ama kendi içimde ben tertipliyim. ve aslında işime yarayan şeylerin yerlerini bu karmaşa içerisinde biliyorum. ama gene dışardan bakıldığında bir karmaşa hakim masama ve çevresine.

odamda bir ara sadece bir şerit halinde adım atılabilecek bir boşluk vardı. yatağım da dahil olmak üzere heryer doluydu. yerde ve yatağımda yüz tane kitap, dergi, iki yüzden fazla CD, bin tane fotoğraf vardı. ama bu karmaşada bile istediğimi bulabiliyordum.

bana dağınık denmesi sinirlerimi bozuyor. böyle denecekse de bunu ben derim zaten. ama değilim

ben bunu söylemeden durmayayım demeyim. hani ‘ne olursa olsun’ diye başlayan nasihat cümleleri vardır ya. onun gibi bir şey olacak bu. belki de ifade ettiği tanımın anlamına ters de duracak birşeydir bu açıdan bakıldığında. ama buna rağmen söylemeden dur(a)mayacağım.

başıma geldiği için bu kadar rahat ifade ediyorumdur. rahat ifadesi de alındırmasın kimseyi. asıl anlamından uzak bir ifade bu.

ne olursa olsun ‘ bi kerecikten birşey olmaz’ deyip geleneklerin peşinden koşmayın. tüm insanları ezme gücüne sahip bu gelenekler bizleri de eziyorlar. ne varsa. ne yoksa.

bir sürü şey kusasım var. amman. sakkın. lütfen. bari siz uzak durun bayım. sizi de ezecekler. canınızı sıkacaklar. boşverin. bildiğinizi okuyun.

(gene) sıkıntı sınırı. (N.M.)

filmden bir kaç diyalog:

P: 157 kızıl öldürdüm. 50 tane de manda. Bunlar resmi rakamlar.
SP: Kadın ya da çocuk var mı?
P: Bazen.
SP: Bir kadını ya da çocuğu nasıl öldürebilirsin?
P: Çok kolay. Biraz öne ateş ediyorsun.
Savaş cehennem gibi değil mi? Pisliğe ulaşmak istiyoruz.

İlk konuşmadan:

Siz ana kuzuları bu adadan kurtulabilirseniz, acemi eğitimini bitirebilirseniz… çakı gibi olacaksınız, savaşmak için yalvaran ölüm makineleri olacaksınız. Ama o gün gelinceye kadar bir bok değilsiniz! Bu dünyadaki en aşağılık yaratıklarsınız. İnsan bile değilsiniz! Siz düzensiz, bir boka yaramayan yaratıklarsınız!

Herşeyin tekrar edip durduğunu ve en kötüsü kendimi tekrar edip durduğumu sorguladığımda aslında tekrarlara o an veya bir süredir takıldığımı görüp sinir krizleri geçiriyorum.

Bu farkedişlerin sonrası bile tekrar olmaktan öteye geçemiyor. Bir su birikintisinin üstünden atlarken kullandığım taşlar bile aynı. Hangilerine basıyorsam daha önce gene aynı şekilde onlara basarak devam etmeye çalışıyorum yoluma.

ve sonra bu büyülü cümle aklıma geliyor. ya da ana şahit olarak sözü kendimde etrafımda, eşyada, işte, eşte, herkesde görüyorum: herşey bir çocuk ağlaması gibi.

bunalım yapmamak lazım! artık kuyulardan çıkmak lazım.