demin ahmedim yasinimle biraz oynamaya çalıştık. hızla döndürülmekten, güreş yapmaktan, resim yapmaktan, kendisine
hikaye okunmasından, tarçın izlemekten, bazı flash oyunlarını oynamaktan hoşlanır kendileri. güreş ve döndürülme faaliyetlerinde kendisine yardımcı olmam gerekiyor. annesi zaten çok yoruluyor diğer faaliyetlerinde.
biraz önce gene döndürdüm sürekli “-bi daha yapsana” diyor böyle oyunlarda. ve o “bidaha”ların sonu da gelmiyor. sonra bilgisayarda işim var dedim ama beni bırakmadı. müzik açsana baba dedi. kuran dinleyelim mi dedim. dinleyelim dedi. sonra ahmed el-acemi daha “inna fetahnaleke fethan mübina” dedikten hemen sonra “-müzik aç baba” dedi. isteği baya bi kere tekrarladı. şunu dinleyelim açayım oğlum diye karşılık verdim. sandalyeden kalktı ve odadan çıkacaktı ki. “gel resim yapalım” dedim.”ne resmi” dedi. şu an yazıyı bitirmeye çalışırken kucağımda.
ahmed el-acemi fetih suresini henüz bitirmedi. bitirince müzik açacağım. fonda müzik çalarken photoshop’da fotoğraflarla oynayacağız beraber.
bu da bir 30′dan önce baba olan adamın hafta sonusu oluyor. sabah islamoğlu amcamızın yanındaydık…
Etiketler: dene-me, ahmed yasin, kıraat, kitap, müzik, oyun
Aralık 17th, 2007 at 13:46
Yakışıklı yeğenime bak be!
Yerinde duramıyor maşallah…
Ben de oğlumla ve eşimle geçirdiğim hafta sonlarımı özledim şarapsızım…
Hatta onlarla bir arada zaman geçirmenin ne kadar da değerli olduğunun fakındalığı tokat gibi suratıma çarpıyor.
Şaka maka 30′a da geldik be nisyanım!
Bu 30 yaşı nasıl bir şeydir ki acaba
Yeğenime iyi bakın, fotoğrafta da çok tatlı çıkmış kerata…