geçen ay başı devlet tiyatrolarından “sersemler evi” oyununa bilet almıştık. cumartesi günü (29 aralık)’da ahmed yasin’i babannesine bırakarak gittik oyuna.
oyun hakkında çok fazla okumadan gittik oyuna. bildiğimiz tek şey yüzlerinde maske ile oynayacakları ve oyunculuğun vazgeçilmezlerinden olan mimiklerin oyunda yer almadığıydı. izleyenlerde farklı bir tat bırakacağına yönelik bir propaganda vardı tanıtıcı metinde.
yazının bundan sonrasında oyun hakkında çok fazla izlemeyip de izleyecek olanları rahatsız etmeyecek oyun hakkında bilgi var. izlemeniz durumunda burada yazılanlardan etkilenmezsiniz fakat bu uyarıyı gene de yapmak istedim.
ilk sırada ve hoparlörün hemen yanında oturmak biraz rahatsız edici oldu. oyun başladığında ilk 10 dakika geçmeden bu oyunu tamamlayamayacağımı düşündüm. maskeler sayesinde mimik yoktu oyunda. bir de onun üstüne ses de yoktu. ses ve mimik olmayınca iş tamamen vücutlara ve müziklere kalıyor. fakat bizim için hoş bir deneyim oldu. ortada verilen bir mesaj yoktu fakat sahne tasarımı, kullanılan müzikler ve her ne kadar ses ve yüzleri olmasa da oyuncular iyiydi.
oyuna 10 dakika içinde ısınmak konusunda çok zorlanıyorsunuz fakat içine girdi mi vaktin nasıl geçtiği de anlaşılmıyor. bunu hissedince oyuna ara verilmemesi sanki bir özgüven eksikliği gibi geldi bana.
oyundaki en hoş sahne ise cesetten çıkan ruh sahnesiydi.
Etiketler: davul-tokmak, selamlama, maske, müzik, sersemler evi, tiyatro
Son Fikirler