nisyankar cümleler

atalarımızı doğru yol üzerinde bulamama geleneğini peygamberlerimizden alıyoruz. inşallah çocuklarımız ve torunlarımız bizi dosdoğru bir yol üzerinde bulur diye dua ediyorum bu durum karşısında.

bizim bir dedemiz var. dünya yaşıyla 75′i geçti. ramazan ayında umreye giderek 100 gün (hacc dönemine kadar) kutsal beldede kaldı. bu onun 2nci kez gidişi hacc için. zorlu bir yolculuk yaptı. çoğumuzun yaptığı gibi uçağa binip de gitmedi ya da gidemedi. bu insanlar kaçak diye nitelendiriliyorlar çok ağırıma gidiyor. o kadar sıkıntıya oradaki milyonlardan yüzde kaçı katlanabilir bunu arada bir kendime soruyorum.

öncekilerin hikayeleri vardır hacc’la ilgili. “4 ayda gitmiş. atla, deveyle yapmış yolculuğunu” şeklinde anlatırlar. onlar geldi aklıma dedemizi hacc’dan sonra yaptığımız ziyaret sonrası. kaçımız 4 ay süreyle televizyonumuzdan, bilgisayarımızdan, hatunumuzdan, çocuğumuzdan, işimizden, dünyamızdan kopabilir?

hacc dönüşü ziyaretimizde bir kaç lafı vardı beni mesteden. onları not düşmek istedim. dedemiz gençliğinde kereste işiyle uğraştığından uğramadığı il kalmamış çok gezmiş ve çok görmüş birisidir. “ben çok şeyin kaçakçılığını yaptım gençken, bir tek esrar, eroin kaçırmamışızdır, onu da günah dedikleri için yapmamışımdır. fakat bu hacc ibadeti konusunda kaçak denmesi çok ağrıma gitti.” diye yakındı.

suud kralı türkiye topraklarına geldiğinde oteline ziyaret için gidilmesi durumu yaygara sebebi olmuştu. orada bir pazarlık dönmüş. haccdakiler bunlardan daha haberdar oluyorlar. 15 bin kişilik bir ek kontenjan talebinde bulunmuş tayyip efendi. kral da zaten 15 bin kaçağınız var ona göz yumuyoruz demişler. kaçaklar bizi ilgilendirmez biz resmi kontenjan istiyoruz demiş ısrarla tayyip efendi. bu kontenjan talebi sonrası türk ‘kaçak’ hacılara yönelik çok büyük bir baskı yaşanmış. 20 gün evden dışarı dahi çıkamamışlar. kabeyi görebilsek yüreğimizden akan kan duruyordu. kabeyi bile göstermediler o yoğun baskı döneminde dedi dedemiz. anlatışı esnasında yüreğim acıdı.

bu muhabbet sonrası genel bir iki cümle daha etti dedemiz. “bilmekten ziyade yaşayın” dedi. “çok bilenler değil yaşayanlar güzel iş yapıyorlar bunu gördüm ben pratikte” diye devam etti. “ama” dedi “bilgiye gerek yok değil. kafanızı da kuma saplamayın.”

demin kitaptan atalarla ilgili ayetlere bakayım dedim. bir tanesini buraya not düşmek geldi içimden:

6 / En’am - 87nci ayet : onların atalarından, çocuklarından ve kardeşlerinden bazısı[nı da aynı şekilde yücelttik]: onları[n hepsini] seçtik ve dosdoğru bir yola yönelttik.