nisyankar cümleler

özellikle filistin’le ismi bütünleşen eylemdir istişhad. onlar tanımı bu şekilde yapar. biz ise onlara “intihar eylemcisi” deriz. post modern çağın kavramları kirletmesi, katletmesi tüm hadiselerde ilk ele alınması gereken sorun.

bal arıları ile istişhad eylemcilerinin benzerlikleri vardır. bal arıları canlarına kasıt olduğunu düşündüğünde iğnesini saplar ve ölür. iğneyi batırdıktan sonra ölüp ölmeyeceği konusunda net bilgim yok fakat iğnesini zorda kalmadıkça batırmayan arılar gözönüne alındığında yapılan eylemin bir bilinç çerçevesinde yapıldığı gözüküyor. istişhad eylemcileri de bal arıları gibidir. kendini feda eder. inandığı dünya sonrası hayatı tamamen kendi isteği ile elinde basılı tuttuğu bombanın pimi sayesinde “merhaba” der.

miladi takvim’in şubat ayı; şahid olarak yaşamını sonlandıran ve “onlara ölüler demememiz” gereken güzel insanların dünya yaşamı sonu hikayeleri ile dolu. ismi meydanlarda duyulmayan fakat kendi içlerinde bir kamuoyu bulunan insanlar şubat ayına “şehadet ayı” diye tanım koyarlar.

şubat’ta şehadet demeden, istişhad demeden geçmek olmaz. şubat ayında toprağa düşen güzel insanlardan bir kaçı: malcolm x (amerika), hasan el-benna (mısır), iskilipli atıf hoca (türkiye), hama’da toplu halde şehadete kavuşan insanlar (suriye), halil ibrahim camiinde şehadete kavuşan insanlar (filistin), metin yüksel (türkiye)

ve zincirin son halkası henüz yeni şehadete (13 Şubat 2008) kavuşan İmad Muğniye (lübnan).

çok fazla işçi sirkülasyonu olan iki firmada çalışıyorum. aylık 50 kişi girip 40 kişi çıkıyor ortalama çalıştığım firmaya. bölge müdürleri kendi bölgelerinde sürekli her an eleman ihtiyacı olabilir düşüncesi ile insan kaynakları gibi aktif olarak çalışıyorlar.

geçenlerde yeni başlanan bir proje için depo elemanı ihtiyacı hasıl olduğunda bir bölge müdürümüz bir partinin ilçe başkanlığı merkezini arayarak durumu telefonda çıkan yetkiliye arz ediyor. karşı taraftaki yetkili olduğu söylenen şahıs depo elemanı için kendilerinin aranmaması gerektiği kendilerinin üniversite mezunu, prezentabl elemanlarla diyalog halinde olduklarından bahsediyor. bunu duyan bölge müdürü gayet sinirlenerek ağzını açıp gözünü yumarak bir elinde telefon ağzında küfür diğer elinde direksiyon araba kullanmaya devam ediyor.

bir nevi hamili kart yakinimdir hadisesi bu. vakıflar, dernekler ve çeşitli kuruluşlar insan kaynakları merkezi gibi çalışıyor. bunun çok da kötü bir durum olduğunu düşünmüyorum. sonuçta insan sürekli diyalog halinde olduğu kurum ve kuruluşların referansını önemseyebiliyor ve herkesin güvenirlilik standartları farklı olabiliyor. fakat depo elemanı bulamayız illa size müdür vereceğiz tarzı bir hareket de halka nasıl bakıldığının bir göstergesi.