nisyankar cümleler

toprağı parçalayamazsınız. toprak parçalanmaz

vatan anlamında demiyorum toprağın özü anlamında diyorum.

bazı zamanlar olur benim için. evde 3 tane film izleyecek aygıt vardır ve bir tanesiyle dahi film izleyemem. üstüste 3 tane harddisk yakarım. dvd-rom’a taktığım cd’leri okuyamam. böyle bir dönemden geçiyorum gene.

otomatik ödeme talimatı olan bankanın kartını kaybettim. üstüne internet şubesi şifresini unuttum. parola hatırlatma için benden kart bilgisi istediğini farkettiğimde yeni kart için müracaat ettim. bu dönem ödenmeyen faturalardan başım belaya girmeye başladı.

tek elektrik faturası ödenmediğinde elektriğin kapatıldığını öğrendim. aynı gün adsl hattım kapandı. aralık ayında ödenmeyen bir faturadan ötürü imiş. hizmet numaramı öğrenmek için telekomu aradığımda özlem isminde sesi güzel olmayan bir hanım açtı telefonu. hattın kendi üzerime olmadığını sadece fatura ödemek için hizmet numarası istediğimi anlattım kendisine. hattın sahibi bizi arasın dedi. yaklaşık otuz sene önce hattın sahibinin beni doğurduğunu ve çok yakın akraba olduğumuzu iletmeme rağmen vermedi hizmet numarasını. lanet olsun diyip kapadım. geçen ay da nüfus müdürlüğünde sevmiyorum devletinizi lanet olsun diyerek bir çıkış yapmış idim.

topunuzun taaaaa…….. özlem hanım mahkemeye verin beni. buradaki yazıdan ötürü. nüfus müdürlüğündeki adını bilmediğim şef. siz de verin. yanınızda risale okuyan peruklu bayan da ayrıca versin.

herşey yine aynı şekilde oldu. çünkü hepsi bundan önce yoktu. mezarlarından kalkarak vücutlarına yeniden kavuşan insanların oluşturduğu görüntü gibi. hiç bitmeyen bir döngü.

yaşama atıldılar. halbuki biraz önce yoktular. şimdi olmaya başladılar. ve oldular. sonra kayboldular. ama gene oldular. kaybolduklarında varolmadıklarını sandılar. ama gayet de vardılar.

şimdi her anı atomlarına bölmeden yaşamamaya çalışmalıyım.

günü iş’te batırmak.
günü dünyada batırmak.

- onur, ben eve vardım.

- canım… ben varmıy(d)ım.

yıllardır sokaklarda “büyükşehir çalışıyor”, “iski çalışıyor” şeklinde reklamlar, pankartlar görüyoruz. neden bunları yazıyor bu adamlar?

işiniz ne ki? tabii ki çalışacaksınız!

- ne yapıyorsun?
- bıdı bıdı bıdı bıdı…
- hayır hayır ne yapıyorsun?
- evet. bıdı bıdı bıdı bıdı.
- oyun mu oynuyorsun? oyununa mı davet oyunumuza mı davet ediyorsun?

susmak bir ömre bedel. kaç ömür daha susmak peki?
delete… yok yok shift + delete…
ne varsa…
öylece!

çekmecede duran onca taslağa “yayınla” diyemiyorum. içimden gelmiyor. herşey çok hızlı ve hiçbir şey bahsedilecek kadar değerli gözükmüyor. kendi bahsettiklerim de dahil bahsi geçenleri ufak gülümsemelerle geçiştiriyorum.webde gezinmek değil rss dahi okuyamıyorum.

bir girdabın ortasındayım ve bu girdaptan dünya yaşamı sonuna kadar kurtulamayacakmışım gibi geliyor. 

yakında css yardımı alabilirsem en azından sitenin görünümü ile oynayacağım. en azından kozmetik sektörüne katkımız olsun.

ve son söz bir süredir “içimdeki şarkı bitti…” 

dün (03 mart 08) uzun süredir kullanmadığım bir banka hesabıma internet üzerinden giriş yapmaya çalıştım. fakat uzun süredir kullanmadığım için parola ve şifre bilgisini dahi unuttuğumdan bilgileri yenilemek durumunda kaldım. ufak bir banka işlemi için girdim ve işimi hallettim.

işlemi yaptıktan birkaç saat sonra kontrol amaçlı tekrar girdiğimde hesabımda hiç benle alakası olmayan bir miktar para gördüm. rakam da bana göre büyük sayılabilecek bir rakamdı. dekont bilgisi görmeye çalıştığımda internet şubesini kullanarak dekont bilgisi göremeyeceğim uyarısını aldım.

çalıştığım bankanın telefon bankacılığını aradığımda onlar da dekont bilgisini göremediklerini ve şubemle görüşmem gerektiğini ifade ettiler. sabah 9 olur olmaz şubeyi aradım fakat onlar da sadece “kısa bir açıklama gördüklerini başka bir bilgi göremediklerini” söylediler. “para hesabınızda dursun” dediler. “para oldu mu sürekli hesap işletim ücreti alıyorsunuz” dedim. “bir süre dursun yanlışlığı yapan kişi mutlaka bizi arar biz de size döneriz” dediler.

daha sonra internet üzerinden başka bir adımdan onların gördüğü kısa bilgiyi ben de görebildim. kısa bilgide bulunan cep telefonunu aradığımda da telefona ulaşamadım. bilinmeyen numaralar servisinden kime ait olduğunu sorguladım. bir şirket ismi verdiler fakat internet üzerinde böyle bir şirket bilgisine de rastlamadım.

şimdi bankadan haber bekler durumdayım. yolda para bulmanın modern versiyonu bu da.

çok fazla işçi sirkülasyonu olan iki firmada çalışıyorum. aylık 50 kişi girip 40 kişi çıkıyor ortalama çalıştığım firmaya. bölge müdürleri kendi bölgelerinde sürekli her an eleman ihtiyacı olabilir düşüncesi ile insan kaynakları gibi aktif olarak çalışıyorlar.

geçenlerde yeni başlanan bir proje için depo elemanı ihtiyacı hasıl olduğunda bir bölge müdürümüz bir partinin ilçe başkanlığı merkezini arayarak durumu telefonda çıkan yetkiliye arz ediyor. karşı taraftaki yetkili olduğu söylenen şahıs depo elemanı için kendilerinin aranmaması gerektiği kendilerinin üniversite mezunu, prezentabl elemanlarla diyalog halinde olduklarından bahsediyor. bunu duyan bölge müdürü gayet sinirlenerek ağzını açıp gözünü yumarak bir elinde telefon ağzında küfür diğer elinde direksiyon araba kullanmaya devam ediyor.

bir nevi hamili kart yakinimdir hadisesi bu. vakıflar, dernekler ve çeşitli kuruluşlar insan kaynakları merkezi gibi çalışıyor. bunun çok da kötü bir durum olduğunu düşünmüyorum. sonuçta insan sürekli diyalog halinde olduğu kurum ve kuruluşların referansını önemseyebiliyor ve herkesin güvenirlilik standartları farklı olabiliyor. fakat depo elemanı bulamayız illa size müdür vereceğiz tarzı bir hareket de halka nasıl bakıldığının bir göstergesi.