Bir karmaşanın içerisinden sana ulaşmaya çalışıyorum. Etrafım kalabalık. Etrafımdaki kalabalıktan fazla değil etrafındaki kalabalık… Yürünmeye çalışılacak yola girmek adına kalabalıkları çiğniyorum. Her halimin sorgusunda halinin nasıl olduğunun sorgusu da var. Konuşmaya çalıştıklarımı düşündüğümde konuşmaya çalıştıklarını da düşünüyorum. Yüzüm dökülüyor yüzünle beraber yere… Ellerim titrek kalıyor yüreğimin üstünde. Boşlukta durduklarında da sağ tarafım titriyor sürekli. Hatta heyecanlanıyorum bile. Gene arkada bir melodi var. Yaşamımızın arkasındaki fısıldamaların üstüne bu melodilere tutunarak ilerlemeye çalışıyorum.
ALLAH!
Sözlerin üstünde söz söylemek yorucu gelmediği için yazıyorum. Yorgun olmak engellemiyor dökülmemi. Ânımı şekillendirebiliyorum. Suskun kalmayı tercih etmiyorum. Uzun bir yolculuk öncesi listeleyeceğimiz şeylerin eksik kalmaması için çaba sarf etmeye benziyor şu anki durum. Listedeki eksikleri tamamlamadan önce listeyi eksiksiz yapmak gerekiyor.
Suya dokunmayı özlemiş olduğumu avucumdan bileklerime su akıttığımda hissetmem ona olan özlemimi gidermiş değil. Yanındayken, susarken ve giderken de özlemek… Ve aslında sadece özlemek. Tüm tanımların kirlenmiş olduğuna çarpıyorum her anlamı yeniden tanımladığımda.
Ne kadar yorucu bir şeye giriştiğimizin farkına varıyorum, düşlediğimde ya da düşündüğümde bir çok şeyi. Yorucu ama ferahlatıcı geliyor. En azından şu ana yansıyışı öyle. Rabbim devamını nasip etsin hayır olacaksa.
Etiketler: dene-me, başlangıç, besmele, deneme, karmaşa, özlem
Son Fikirler