nisyankar cümleler

“Ama insanın gerçek yeteneğini, tüm yaşamını, kanını, aklını, varoluşunu, verdiği iç dünyasının olgularının sizler için hiçbir değeri yok ki… Bırakıyorsun insan onları kendisiyle birlikte gömsün. Ama hayır, hiç değilse susarak hepsini yüzünüze haykırmak istiyorum. Sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yanım yok. Aranızda dolaşmak için giyiniyorum. Hem de iyi giyiniyorum. İyi giyinene iyi yer verdiğiniz için.Aranızda dolaşmak için çalışıyorum. İstediğimi çalışmama izin vermediğiniz için. İçgüdülerimi hiçbir işte uygulamama izin vermediğiniz için. Hiçbir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum, birşey yapıldı sanıyorsunuz. Yaşamım boyunca içimi kemirttiniz. Evlerinizle. Okullarınızla. İşyerlerinizle. Özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. Ölmek istedim, dirilttiniz. Yazı yazmak istedim, aç kalırsın dediniz. Aç kalmayı denedim, serum verdiniz. Delirdim, kafama elektrik verdiniz. Hiç aile olmıyacak insanla biraraya geldim, gene aile olduk. Ben bütün bunların dışındayım…”Tezer Özlü

masaüstümde sürekli olarak yığınla belge, bilgi, doküman oluyor. bunlar 2-3 aylık süre zarfları içerisinde yedekleniyor. ve yeni işletim sistemi kuruluyor. herşeyin yerini biliyorum. ama dışardan bakıldığında o kadar karman çorman ki.

masam da böyle. birisinin müdahelesi olduysa ve masam toplandıysa bir sürü önemli not birbirine girdiğinden hiçbirşeyi bulamıyorum. ama kendi içimde ben tertipliyim. ve aslında işime yarayan şeylerin yerlerini bu karmaşa içerisinde biliyorum. ama gene dışardan bakıldığında bir karmaşa hakim masama ve çevresine.

odamda bir ara sadece bir şerit halinde adım atılabilecek bir boşluk vardı. yatağım da dahil olmak üzere heryer doluydu. yerde ve yatağımda yüz tane kitap, dergi, iki yüzden fazla CD, bin tane fotoğraf vardı. ama bu karmaşada bile istediğimi bulabiliyordum.

bana dağınık denmesi sinirlerimi bozuyor. böyle denecekse de bunu ben derim zaten. ama değilim