tüm tanımlardan geçmek isterdim şimdi. dünyadaki tüm varlıkları yoluna kurban etmektense kendimi sana kurban edebilmeyi yeğlemek isterdim. affetmenin ve affedilmenin soğuk ve üşüten ikliminde sensiz, yalnız başıma bu kadar çıplak gezmeyi hiç hayal etmemiştim.
“ellerimi bırakma” diyecek kudreti bulsam, ‘ellerini tutma cesareti‘ni toplayamıyorum kendimde; utancımdan ötürü. Yaşadığım şeyle arzu ettiğim, hayalini kurduğum şey arasında gidip geliyorum. öylece…
tüm insanlığın gözü önünde; senin önünde diz çökmüş bir halde ellerini avuçlarıma alıp, sonra ellerini ters çevirip, yüzümü ellerine gömerek; affına sığınmak isterdim. şekilsel ve imgesel hiçbirşey eksik kalmasın diye…
hala yüreğimi yüreğine yaklaştırdığımda, kanın vücudu terkederken bıraktığı o garip sıcaklık hissini duyumsamak yoruyor, yoruyor, yoruyor…
sana olan yakarışım hiç bitmeyecek.
Etiketler: dene-me, af, ellerimiz, yakarış
Son Fikirler